پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ
نوشته های پیشین
فروردین 1386
آذر 1385
فروردین 1385
بهمن 1384
دی 1384
آذر 1384
آبان 1384
مهر 1384
پیوندها
وازنا
طیبه نیکو
هاشم کرونی
مریم زهدی
حديث غلامي
حسين نوروزي
بكتاش آبتين
نیما تقوی
روژانو
امين جعفري
سیما بازیار
فرزاد کفیلی
احسان الهي فر
آزاده زارعيان
ژونو
محسن رضوی(رهیاد)
حسین جلال پور
انجمن مجازی ایران
ســــــــرباز
نه!
صبراز سیم ِخاردار نمی گذرد
و بوسه از بی سیم...
تمام ِراه های ِجهان قرُق مانده تا من
و یکجای ِنقشه
دلی می تپد برای ِپوتین های ِتو سرکار!
***
مرد نمی تواند معلق بماند همیشه...
رسم است
براش گیس های ِکسی پخش شود هر صبحگاهُ
پرچم
با نام ِکسی بالا رود
چند بار توی دلش!
مرد تا قراری بگیرد
لنگری می خواهد.
***
ای بوت را ببوسم٬
بوت را
که پیچیده میان ِکشیک هام ُ
این کلاه که شعر توش نوشته
پُست شود یکجای ِنقشه لطفاً!
سپرده ام برات بوس بیاورند
از بندرهای ِدور کشتی ها...
***
به راست
راست پهلو گرفت نامه ای کُنج اسکله!
یک بوسه ترخیص شد از بی سیمُ
پیچید بوی لنگر از بلندی ها
سمت ِاقیانوسُ
سرباز
شانه هاش
فرو ریخت
از زلزله ی زنی که
آرام می گذشت...
...!
یعنی که قفل خورد نفسهاش ُ
پرید گنجشکِ خنده هاش تا زمانی که ساعتِ خورشید می چرخد!
...!
یعنی که هیچ مانده حالا بر جایی که می نشست،
و هیچ نمانده از جای ِ پاهاش
بر زمینی که پشتِ پاشنه هاش می خزید...
مُرد!
تا خاک گرفته باشد انگشتِ بی انگشترش
زیرِخاک ُ
تا کم بیاید مردی
که قفل خورده بود خنده بر لبهاش،
مثل انگشتری که بر انگشتِ زنی می چرخد حالا
یکجای زمین!
مُرد!
یعنی که مُرد تا مُرده باشد.
صَدقَ الله العظیم!
پیشکش
به: محمد شیرزاد
سیاهِ هیچ اتفاقی نشد
روزنامه ای،
من که می آمدم!
هیچ کوچه ای کمم نداشت
تا بریزد چشم هایم لابه لای آجرهاش،
وقتی عروس می شد حشره ای
میان تورهای تو در تو!
¤¤¤
آسمان که قسمت می کردند
سهم مستطیل ِروی حیاط ِما نشد ماه.
باب گردنت بود اگر...
¤¤¤
ترا تمام ِروزنامه ها می خوانند
عصرهای بی احتیاطی که می بافیم میان پنجره
با انگشت های کبریتی...
چروکید کوچه از بس قدم می خورد از من!
¤¤¤
می دزدمت آخر
از آسمان ِتاریک ِهمسایه
ماه ِآویز!
کاغذ پیچ ِعروس ِآجرهای منی
دور از چشم ِدختران ِروزنامه خوانی که
درخت گره می زنند بخت شان را!
اُورامی
ماه می باری از پاگرد پله ها که می پیچی!
گونه های نارنجی ات پیداست
از هاشور نرده هایی که می برندت هر روز...
نرسیده ی دری چوبی ،
ایستادنت را کِل می کشند
کلیدها در پاگرد...
***
تو
همیشه برای من زنی هستی
به هیأت کلمه:
ایستاده میان جوباره ای نرسیده ی زانوش.
و ماه کلمه ای خیس
که من سروده ام کنار پاهاش!
تو ایستاده می مانی آنقدر
تا هلهله کنم میان شعرکه:
" برقص تا آتش بگیرد آب ُ "
می رقصی تو،
تا ماه ببارد از پاهات بر من
که خیس تماشاتم هرروز
میان پله هایی که می برند
کلیدهایی آوازه خوان را
تا دری چوبی !