| تبليغات | X |
با جاشوها نخند!
برای هیچکس
لنج ها،
بي ممر نيست كه تورهاشان
پهن اين حوالي است اين روزها!
تو كه شِكر مي خندي
ـ با دهان ِذرّه ات ـ
من هواي ِعربده مي كنم
با جاشوان ِشلوار تا خورده تا زانو
كه حول ِگذار ِتو مي پلكند:
" همو گيساي كُناريتم گوُاتِ "
" كه بندر قيمت ِ خلخال ِ پاتِ"
¤¤¤
باد كه از نيشكرهاي ِآفتاب خورده مي آيد
كنج ِخنده هات خانه مي كند:
" ... قرارُم دخترو
امشو، لبِ خور ..."
و راستي كه گيسهات عصرهاي جنوبند،
باب ِپرسه هاي طولاني!
من خوش ندارم براي لنج ها بخندي.
¤¤¤
شراب مي اندازند جاشوها
همين گوشه كنار
با آوازهاي شرجي ُ دندان هاي تنباكو!
من تاب ِخنده ندارم كه مي كني.
اين تورها كه به خشكي انداخته اند،پيداست
" ... كه سي ماهي لبت،جنجال ِبندر"
عادت ِ مردهاست که بی طاقتِ کسی باشند...
شریکِ آشوبشان کسی نیست
پلاس ِروزنامه ای که می شوند هزارسال!
در خود که نگنجد مردی،
لابد زنی را می اندیشد که برای دیدنش
در دهان ِدریده ی یک پنجره باید زیست!
آشوب
عادت ِ مردهاست برای کسی...
***
من اتفاقی افتاده انگار
میان ِخونْ استخوانم
از روزی که در رگ های کوچه پیچید
ابروهای دشوار کسی
و من حالا
تمام روزهام را خزیده ام درون ِخمیازه ی این پنجره
تا پر از آواز ِ پاشنه هات شوند سلول هام ُ
من،
هزار سال است که آواره ی روزنامه هام کرده ای!
***
باشد ...
بگذار تمام ِ روزنامه های شهر بدانند:
« کسی اتفاق افتاده است»
« مردی عادت ِ پنجره شده نشستنش»
و
«جهان تمام این کوچه است حالا!»